dinsdag 25 juli 2017

Etappe 2: van Schimmert naar Susteren (29,2 km) [LAW 9]

's Ochtends word ik wakker van de op mijn tent tikkende regendruppels. Ik wacht op een kort droog moment om in te pakken en verlaat om 07:30 de camping. Eens ik terug op het Pieterpad ben, verandert de brede veldweg algauw in een smal beschut wandelpad tot aan Terstraten, een klein gehucht van oude hoeves.


Het Pieterpad trekt opnieuw de mooie golvende velden in. De regen houdt even op en ik loop in een mooie opklaring. Volgens de kaart loop ik langs een steengroeve, maar daar is weinig van te zien. Na een holle weg kruist het pad de drukke A76 en een spoorlijn. Ik droog even mijn voeten en sokken op een bank naast het bospad nabij de kasteelhoeve Terborgh. Via een mooi stijgende pad bereik ik het dopje Puth.


Bij het volgende dorpje (Windraak) is het echter gedaan met de opklaring en krijg weer een felle bui voorgeschoteld. Je kan in dit dorpje geneeskrachtig water krijgen tegen platvoeten, stuipen, bedwateren, schurft en zo meer, maar het weer beïnvloeden is er echter niet bij.


En de boer ploegde nog steeds voort.


Na de pick-nick daal ik af richting Sittard via de Kollenberg en de kapel van de heilige Rosa, de stadspatrones van Sittard. Ik wordt stilaan een krak in het nemen van foto's vanonder mijn paraplu.


Niet veel verder ligt het centrum van Sittard. Op het marktplein log ik een webcamgeocache. Doordat ik hiervoor even sta te friemelen met mijn GSM komt een vriendelijke Nederlander al vragen of ik de weg kwijt ben. Ik slenter wat rond en volg dan verder de streepjes door de winkelstraat om uiteindelijk af te slaan sla naar een supermarkt. Op een bankje in de hoofdstraat eet ik een vier uurtje. Het is nog wel een eindje tot aan de camping dus tijd om Sittard achter me te laten.


Via de Geleenbeek en de Roode beek verlaat ik de stad. Het pad loopt nu pal op de Nederlands-Duitse grens. Wanneer ik in Isenbruch de straat wil oversteken richting een veldweg, wordt ik aangesproken door een meisje in een roze tenue. Blijkbaar is er een kudde koeien op weg, waaronder ook een stier die al eens agressief kan zijn. Ik volg het advies en blijf even wachten. Een tijdje later steekt inderdaad een kudde koeien de weg over tussen draden. Als laatste rijdt de jeep van de boer de weg over en krijg ik groen licht om mijn tocht verder te zetten.


Het Pieterpad trekt nu door een eerst agrarisch- nu natuurgebied. Ik spot een ree. Hevige darmkrampen ontmenen me even het wandelplezier net voor ik de grens terug oversteek. Gelukkig is camping Hommelhof niet ver meer. Ik kies snel een vrije plek uit naast een ander klein tentje op deze kleinschalige camping, gooi mijn spullen neer en vind dan verlichting op het sanitair (ok, too much information, ik weet het). In de regenschaduw van een bomenrij zet ik mijn tentje op en na het eten en douchen kruip ik snel onder de wol.

maandag 24 juli 2017

Etappe 1: van St. Pietersberg naar Schimmert (23,3 km) [LAW 9]

Als afscheidscadeau van mijn collega's bij Borealis in Beringen kreeg ik een wandelgids van het Pieterpad. Pieter op het Pieterpad dus. Om allerlei redenen werk ik nu bij Borealis in Kallo. Geen van deze redenen heeft met het werk te maken want ik heb altijd heel graag gewerkt in Beringen en had er toffe collega's. Soit, ik was erg blij met dit cadeau dus nam ik een weekje verlof in juli om mijn eerste passen te zetten op het Pieterpad. 

Ik neem de trein vanuit Antwerpen via Luik tot in Maastricht en wandel vanaf het station naar de St. Pietersberg. Wat voor de meeste Pieterpadwandelaars het eindpunt is, is voor mij het beginpunt. Ik vind het leuker om van Zuid naar Noord te wandelen omdat je dan meestal de zon in je rug hebt (en dus een mooier zicht op het landschap) en ook omdat ik vanaf vrij bekend terrein (Krijtlandpad) naar het voor mij onbekende verre Friesland wandel.  De wandelgids is overigens in twee richtingen beschreven. Aan de groeve is een nieuwe uitzichtplatform en wandelpad door de groeve. Na de proloog vanuit Maastricht is dit punt de officiële start van mijn Pieterpadavontuur.


De eerste regenwolken komen al aandrijven van boven de ENCI fabriek. De weersvoorspellingen waren slecht en ik heb voor de eerste maal een paraplu mee op trekking. Ik twijfelde nog of dit geen onnodig gezeul zou worden, maar ik kon hem vastmaken aan m'n rugzak en ik heb hem toch vaak gebruikt op deze regenachtige trekking.


Ik wandel terug over de St. Pietersberg en langs het fort. Mooi uitzicht, het eindpunt van een lange tocht waardig.


Ik daal af, ga Maastricht binnen via de oude stadsomwalling en steek de maas over via de oude St. Servaasbrug. Eens terug voorbij het station volgt even een saai stuk in de buitenwijken van Maastricht, maar dan trekt het landschap op en wandel ik het golvende Krijtland binnen. Ik pick-nick op een bank terwijl de luchten steeds dreigender worden.


Een hevig onweer barst los. Ook de mergelandschapen troepen dicht bij elkaar en zoeken beschutting. Ik wandel eerst nog verder een bos in, maar de donder is zo dichtbij en indrukwekkend luid en de regen zo hevig dat ik even schuil in een grot. Na een dik kwartier is de donder iets verder af en wandel ik verder. Het blijft echter gieten en mijn pad verandert in een wilde modderrivier! Keien worden gewoon meegesleurd. Dit heb ik nog niet vaak gezien.


Geen doorkomen aan! Ik wacht even op een droog stukje op de berm. Eens het water wat minder hevig stroomt stap ik door. Desondanks krijg ik natte voeten. Eens uit het bos merk ik bovendien dat ik in het tumult van het onweer een afslag heb gemist en op het foute pad zit. Dan toch maar op m'n stappen terugkeren over de modderige weg en eens terug op het juiste spoor vraag ik me af hoe ik deze afslag heb kunnen missen. Ik kruis het Krijtlandpad aan het mooie wandelpad naast het riviertje de Geul. Ook tijdens m'n tocht over het Krijtlandpad wandelde ik hier in de regen, maar het blijft een mooi pad. Misschien dat hier nog een derde keer passeer bij droog weer?


De regenbuien trekken langzaam weg en vanaf 18:00 wordt het eindelijk droog. Eens Valkenburg voorbij verandert het landschap in golvende velden.


De reus van Schimmert (=watertoren) in de verte en de lokale paashaas heten me welkom in Schimmert.


Na enkele open veldwegen bereik ik de kamping. De zon komt er zelfs door.


Voor €11,50 mag ik hier mijn tentje plaatsen. Weinig op te merken op deze kamping. Enkel wat luide Nederlanders terwijl ik al vroeg onder de wol kruip.

zondag 25 juni 2017

Etappe 5: van de Botrange naar Solwaster (17,6 + 12,5 km) [GR 573]

Het is al weer veel te lang geleden dat ik nog tijd heb vrij gemaakt om een dag te gaan wandelen en ik heb er nood aan. Ik interpreteer de weersvoorspellingen dan ook vrij optimistisch om tijdens de autoreis richting Solwaster te moeten merken dat het steeds grijzer wordt. Ik parkeer mijn auto 's ochtends in de gietende regen op een parking vlakbij het dorpscentrum voor een rondwandeling richting de Botrange en dan via de GR terug. 

De route die op mijn wandelkaart van de hoge venen heb uitgestippeld, gaat via de Rocher de Bilisse, de (inimini) Cascade des Moûtons, het Monument Américain, het Croix des Fiancés, de kapel Fischbachen en het pad langs de Fagne Wallonne tot aan het uitzichtspunt vlakbij de Botrange. De regen is intussen gestopt, maar de graspaden (bv nabij het Monument Américain) hebben mijn broek kletsnat gemaakt tot onder mijn heupen. Aan een regenbroek en getten had ik in mijn optimisme niet gedacht. Het water is van mijn broek in mijn sokken en schoenen gelopen dus het wordt een wandeldag op natte voeten. Ik laat het mijn wandeldag niet vergallen.

Ik eet mijn boterham op en pik terug aan bij de GR naar het hoogste punt van België. Dankzij het trapje kan je tot 700 m. Ik wandel verder over een knuppelpad en groet een hagedis.


Het pad draait richting Mont Rigi en komt voorbij het bekende weerstation van het KMI. Ik voel me plots heel dicht bij mijn wetenschapsidool Frank Deboosere. De GR volgt verder het educatief pad door de Fagne de la Polleur. Ik ben hier al eens geweest, lang geleden bij een strenge winter. In mijn herinnering waren dit allemaal knuppelpaden, maar tegenwoordig gaat het voor een groot deel over grind. Aan de oversteek van het beekje Polleur start dan toch een avontuurlijk knuppelpad.


Hier en daar is het knuppelpad moeilijk begaanbaar of stuk. De balkjes voor de herstellingswerken liggen al klaar.


De GR volgt hier een prachtig pad boven het kabbelende beekje dat langzaam maar zeker transformeert in de wilde Hoëgne.


De GR verlaat het gezelschap van het water voor enkele diepe bossen. Ik kom voorbij enkele oude beuken aan de plaats Six Hêtres (ik tel er geen zes meer). Na nog wat meer bos, kom ik op een veldweg vlakbij Hockai die uitkomt bij de passerelle du Centenaire.


De GR volgt sroomafwaarts de Hoëgne over een -naar Belgische normen- spectaculair pad. Ik ben hier niet de enige wandelaar. Ik zelfs mountainbikers, al stappen ze meer dan ze fietsen noodgedwongen.


Echt een mooi pad met veel trappen en bruggen. De zon komt er intussen door zodat ik toch nog wat verbrand.


Het mooie pad eindigt op een parking. De GR 573 splitst hier. Jammer, want ik heb een bloedhekel aan knooppunten in een GR-wandeling waar een oneven aantal wegen toekomt. Als alle knooppunten een even aantal wegen hebben, dan kan je in eender welk punt vertrekken en via één doorgaande wandeling de GR-tocht afleggen zonder één weg opnieuw te hoeven wandelen. Als er twee zijn met een oneven aantal (zoals bij deze GR), dan kan dit ook nog op voorwaarde dat je op het ene oneven knooppunt vertrekt en eindigt op het andere (wat niet altijd praktisch is). Zijn er meer dan twee oneven knooppunten, dan is het onmogelijk om zonder stukken opnieuw te doen het netwerk af te wandelen. Padtekenaars, gelieve hiermee rekening te houden!

Soit, ik wandel verder. Normaal was het de bedoeling nog tot aan de Rocher de Bilisse te stappen, maar ik voel dat het wandelen met natte voeten zijn tol aan het eisen is dus pik ik iets vroeger af richting de auto. Handig dat er een bank op de parking staat. Mijn voeten zijn zoals verwacht helemaal wit en met diepe kloven. Goed verzorgen en intussen zijn ze al terug genezen. Nog een lange autorit naar huis na alweer een deugddoende wandeling op de hoge venen.

zondag 30 april 2017

Etappe 13: van Nieuwpoort naar Vosseslag (31,8 km) [GR 5A]

Mooi weer en een vrije zondag, de ideale combinatie om mijn tocht langs de Vlaamse kust voort te zetten. Ik vertrek 's ochtends voor dag en dauw en parkeer opnieuw op de ruime lege parking vlakbij het kusttramstation "Nieuwpoort -Stad". Het eindpunt van de wandeling is nog open, liefst tot in Oostende, maar als het kan nog wat verder. Dankzij de kusttram kan je immers op bijna elk moment de wandeling afbreken en terugkeren naar het beginpunt. Wat een luxe! Ik start de wandeling aan de Ganzenpoot. Aan het monument voor Albert (of is het Albertó) I, lees ik over de belangrijke rol die dit sluizencomplex heeft gespeeld tijdens de eerste wereldoorlog.


De GR kiest één van de kanalen als tijdelijke compagnon de route tot aan de Rattevallebrug. Via enkele geasfalteerde landwegen gaat het terug richting de kustlijn die al van ver zichtbaar is.


De GR gaat niet tot aan het strand, maar volgt een verhard pad door een smal duingebied dat geperst ligt tussen de blokkentorens aan de zeedijk en een woonwijk. Na enkele grote antennes en het doorkruisen van een residentiële wijk, kom ik in het mooie parkje van Middelkerke. Na opnieuw wat asfalt en bebouwing, kiest de GR terug een pad in duinen. Aan mijn linkerkant zie ik de Noordzee en aan mijn rechterkant de Stacaravanzee.


Aan het provinciedomein Raversyde verlaat ik opnieuw de duinen voor een park. Ik beklim even de kleine uitkijktoren en ga dan weer verder over het asfalt tot aan de Onze-Lieve-Vrouw ter Duinenkerk (waar James Ensor begraven ligt). Vanaf hier volgt de GR lange tijd de zeedijk, met alle drukte vandien op deze warme lentedag. Ik zet me neer op een bank voor het middagmaal. Een verwaaide krant komt me gezelschap houden. Wat verder langs de dijk maak ik kennis met de koninklijke galerijen. De GR kiest hier resoluut richting binnenland naast een standbeeld van de wrede Leopold II. Ik kom aan in het onvermoed mooie Maria-Hendrikapark. De onverharde paden zijn een verademing na de harde zeedijk.


In het Noorden van het park staat een als vuurtoren vermomde watertoren.


Aan een splitsing kies ik voor de hoofdroute naar Oostende. De variant voor als het veer aan Oostende niet vaart laat ik rechts liggen. De GR leidt me verder langs de jachthaven (met het zeilschip Mercator) en het stationsgebouw van Oostende. Na een tijd aanschuiven kan ik met het veer de havengeul van Oostende oversteken. Ik wandel voorbij een stukje van de boeg van de HMS Vindictive, een schip dat tijdens wereldoorlog I door de Britten doelbewust was laten zinken om de havengeul van Oostende en zo de Duitse U-boten in de haven te blokkeren (zonder veel succes echter). De GR voert me naar nog een andere overblijfsel van een oorlog, het Fort Napoleon, alvorens terug de zeedijk te kiezen richting Bredene. Aan een strandclub gaat het even terug de duinen in. Aan Bredene loopt het pad kort langs de drukke kustbaan (als omweg voor het naaktstrand?), maar kiest daarna terug voor een pad door het mulle zand van de duinen.


Wat verder hebben de duinen moeten plaatsruimen voor een golfgebied. Enkel een steile smalle strook van zeereepduinen is overgebleven.


Langs een interessant infobord (met earthcache) verlaat de GR terug de duinen. Gezien het uur en het feit dat de halte pal op het pad ligt, neem ik hier de kusttram via 25 haltes en twee overstappen terug naar Nieuwpoort. Met wat geluk (en waarschijnlijk omdat morgen een verlofdag is) raak ik zonder avondfiles thuis na opnieuw een zonnige stapdag.

zondag 9 april 2017

Etappe 12: van De Panne naar Nieuwpoort (20,8 km) [GR 5A]

Het voordeel van slecht slapen is dat je vroeg kan opstaan om te gaan wandelen. Ik spring 's morgens vroeg in de auto en rij richting Nieuwpoort. Het is nog fris (3°C) en de velden langsheen de Vlaamse snelwegen zijn met nevelslierten bedekt. Ik kan vlot en gratis parkeren vlakbij de halte "Nieuwpoort - stad" en neem er de kuststram van 07:50 richting "De Panne - kerk". Op de tram zitten twee kerels te slapen na een nachtje doorzakken. Wanneer ze bijna aan hun halte zijn, schud de ene de andere met veel moeite wakker waarop deze laatste fijn begint over te geven op de tram net voor ze uitstappen. Ik schuif een wagon door want ik kom hier voor de verse zeelucht... Na ~40 minuten zet de kusttram me af in de Panne. Het stuk GR 5A tussen Adinkerke en het knooppunt met de GR120 deed ik in 2014 al als aanlooproute dus dat sla ik vandaag over. Het is even zoeken naar de wandelboom (GSM vergeten, dus geen gps), maar even later sta ik op het uitkijkplatform vlakbij met uitzicht richting de Franse grens.


Vanaf de wandelboom volg ik de gekende wit-rode streepjes. Het is extra goed uitkijken vandaag, want er zijn intussen wel wat wijzigingen op de route in mijn topogids uit 2003.De GR snijdt meteen het eerste van een ketting natuurgebiedjes tot Nieuwpoort aan. De lente is duidelijk merkbaar.


Na het Calmeynebos en het Oosthoek natuurgebied, moet ik toch even door een villa wijk. Een nieuwbouw van pompeuze namaak Cottage-stijlwoningen wordt aangeprezen met woorden als authenticiteit en traditie. Laat ik maar snel verder stappen naar het volgende duingebied. Vanuit natuurgebied de Noordduinen krijg ik een zicht op de Zuid-Abdijmolen.


Ik ploeter verder door het mulle zand en bedwing De Hoge Blekker, met zijn 33 meter de hoogste duin van de Belgische kust. Boven krijg ik een mooi zicht op het gelijknamige duingebied.


Ik trek verder door het duinlandschap en zie tot mijn verbazing enkele pony's met de neus in het zand de duinen afsporen. Blijkbaar gebruikt men hier geen Galloway's maar Pony's voor  natuurlijke begrazing.


Na enkele druk befietste wegen, kiest de GR opnieuw een ruiterpad. Het is woelen in het mulle zand om vooruit te komen. Achter de laatste duinheuvel rijst plots een grote bunker op.


Bij nadere inspectie, blijkt het te gaan om een moderne kerk uit begin de jaren vijftig. In de plaatsduinen zet ik me even neer in de schaduw om te eten. Het kwik is immers fors gestegen tot boven de 20°C met al dat zand voelt het nog wat heter. Ik ploeter voort door het zand. De GR keert stilaan richting zee.


Ik zie opmerkelijk veel zandloopkevers op dit laatste stuk.


Ik steek de baan van de kusttram over en beklim de volgende duinrug. Boven zie ik, ruik ik en voel ik plots de frisse wind van de zee. Wat een verschil met de warme duinen. Ik volg de waterlijn richting de monding van de Ijzer met zicht op onze "prachtige" Belgische kustlijn.


 Aan de Ijzermonding is het een druk komen en gaan van (zeil)schepen.


Ik volg verder de GR over het drukke wandelpad naast de ijzer tot aan de Vismijn. Daar haak ik af en om 15:30 rij ik voor de drukte vlot terug naar huis.

zaterdag 11 februari 2017

Etappe 4: van Ternell naar de Botrange (11,9 +14 km) [GR 573]

Het is vroeg opstaan vandaag voor deze koninginnenetappe door de hoge Venen. Na wat onderhandelen met Rien, die niets gewend is als het op vroeg opstaan aankomt, besluiten we om 07:00 te vertrekken in Leuven. Zelf vertrek ik om 06:00 uit Ekeren om dan via Leuven tot in Ternell te rijden. Rien doet onderweg nog even zijn ogen toe voor een schoonheidsslaapje (niet dat er nog veel te redden valt, maar dat terzijde) en komt uitgerust aan bij de lege besneeuwde parking aan Ternell. Goed ingepakt starten we de afdaling terug naar de Helle.


De GR volgt een brede bosweg parallel aan het riviertje.  De temperaturen die dan eens boven en dan weer onder het vriespunt schommelen hebben enkele mooie ijspegels gemaakt.


Aan een picknickplaats verlaat de GR de brede bosweg voor een wat avontuurlijker pad. We steken de Helle over en komen in het gebied "Bongard" (naar het Duitse "Baumgarten), een prachtig stukje natuur met drassig golvend veen, enkel vrijstaande bomen en .... mijn favoriet type pad. Hier kom ik zeker nog eens terug.


De Helle is nog steeds onze leidraad.


Het pad is echter zeer zompig en niet altijd even duidelijk te volgen. De bovenlaag is bedekt door een dun laagje sneeuw en ijs, maar daaronder is het nog steeds diepe modder. Mijn linkervoet maakt al meteen kennis met het veen tot boven m'n enkel.


We sukkelen voort, vaak van graszode naar graszode. Als er dan een stukje knuppelpad is, mondt het vaak uit op een diepe plas zodat we toch weer rond moeten gaan. Het blijft wel een zeer mooi pad.


Stilaan wordt het pad beter begaanbaar en krijgen we aan de noordkant een eerst zicht op een leeg stuk afgebrand hoge venen.


Aan een splitsing volgen we jammer genoeg niet het knuppelpad (dat is zeker nog voor een andere keer), maar volgt de GR enkel brede grasbermen op de grens tussen bos en veen.  


We krijgen een uitgestrekt zicht op de sombere, lege, ruwe maar oh zo mooie hoge venen.


Nog een laatste vallei overwinnen en dan bereiken we het hoogste punt van België bij de Signal de Botrange.


We zetten ons neer op het uitzichtplateau voor onze boterhammen. Het is inmiddels ver over de middag. Het stuk moeilijk begaanbaar pad langs de Helle heeft zijn tijd in beslag genomen. De pijnlijke arm van Rien speelde de laatste kilometers weer op. Hij moet jammer genoeg hier stoppen en neemt de bus van aan de Botrange terug naar Eupen. Ik wil niet opgeven, maar zal niet mogen treuzelen om nog voor het donker terug aan de auto te zijn. Via een traject dwars door het Veen uitgestippeld op mijn kersverse wandelkaart van dit gebied, wandel ik terug richting Ternell. Het traject begint met mijn favoriete type pad...


maar een paar honderd meter voorbij een oude Pruisische grenspaal sla ik af op een wederom erg drassig pad. Op de graspollen stappen is de truck om niet weg te zakken.


De leegheid en stilte zijn indrukwekkend. Er staat geen wind en het enige dat je hoort is af en toe een vliegtuig, verder is het muisstil zoals ik al lang niet meer heb gehoord. Wauw! 


Het pad is niet altijd even duidelijk te volgen dus ik ben toch wat opgelucht wanneer ik aan de rand van het veen kom en nog steeds op het juiste pad zit. Ik volg de rand Noordwaarts over opnieuw een prachtig pad. De eerste beek moet ik nog overspringen, over de volgende staat een schilderachtige houten brug.


Wat verder daal ik terug af richtig de Helle en neem na het oversteken een lange brede bosweg terug naar Ternell. Onderweg begint het hevig te sneeuwen. Een half uur voor zonsondergang bereik ik mijn auto na één van de prachtigste wandelingen tot nu toe.